Requiem voor een buurtsuper

Om de hoek bij ons bevindt zich een buurtsuper, morgen voor het laatst want de Aldi gaat weg. Weg omdat ze niet meer voldoen aan de eisen die Aldi aan hun nieuwe winkels stelt. Je kent het wel, vers brood, ruimte, een winkel die zich kan meten met de grote jongens. Onze buurtsuper heeft dat allemaal niet en heeft daar ook de ruimte niet voor. Toch is het jammer dat zo’n winkel niet meer past in het beeld van de grote bazen, het past zeker wel in de wijk. De functie van zo’n winkel wordt vaak onderschat, voor veel ouderen lekker dichtbij, voor ons makkelijk voor een laatste vergeten boodschap.

Het was zo’n winkel waar je alles kon krijgen en waar de winkelmanager Herman vaak mopperend doorheen liep omdat hij gewoon geen ruimte had om alles kwijt te kunnen, zo’n winkel waar de kassajuffrouw een briefje aan de kassa plakte waar op stond “Ik kan niet praten, ik ben verkouden!” Zo’n winkel waar altijd wel iemand binnen was om even de bakken door te kijken of er nog een aanbieding van vorige week lag met 50% korting. Het leek een bende soms maar uiteindelijk hadden ze alles wat je nodig had en meer. Ik ga die winkel verschrikkelijk missen, ook omdat er niet bekend is wat er nu komt en leegstand nooit fijn is. We zullen het wel zien en morgen kan ik door het werk niet meer een laatste rondje lopen door alle 4 de paden, niet meer in de rij staan bij 1 van de 3 kassa’s, en niks 4 in de rij kassa erbij….er was gewoon altijd maar 1 kassa open! Aldi ik ga je missen!

Groet Frank

Advertenties

Lola de kat

Lola is een schatje, maar het heeft even geduurd voor ze me leuk vond. Toen ik 5 jaar geleden Lola voor het eerst zag was ze een bange binnenkat, mijn lief had haar gered uit een pleeggezin waar ze werd genegeerd en waar ze niet al teveel at, stomweg vanwege het feit dat er meer katten waren en die waren brutaler. De favoriete plekken van Lola waren onder het bed of onder de bank. Toen kwam ik en had boormachines en andere lawaaiapparaten bij me dus een echte vriend werd ik niet. Het liefste wat ik voor Lola kon doen was weer naar huis gaan. In 2015 gingen mijn lief en ik samenwonen en Lola kreeg in de gaten dat ik bleef. Ze schuurde af en toe langs mijn been, soms mocht ik haar een aai geven maar daar bleef het bij. Heel af en toe had ik de illusie dat ze me leuk vond maar achteraf bleek dat ze dan honger had en ik degene was die wist hoe de brokken in het bakje kwamen.

Ik had me er eigenlijk al bij neergelegd dat het een lastige relatie zou worden maar sinds een paar weken is er iets veranderd, ze springt bij me op bed, wel veilig want ik lig dan onder een dekbed en mijn lief is er dan ook. Maar als Lola en ik alleen zijn komt ze nu bij me op de bank liggen.

Begin deze week was de omslag, ik werd wakker van de pijn in mijn kaak en ging naar beneden, het zal een uur of 2 ’s nachts geweest zijn, ik zette de verwarming aan en viel toch in slaap op de bank. Om een uur of 5 werd ik wakker gemaakt door mijn lief, en Lola sliep gewoon door op mijn schoot. Later deze week springt ze op de bank en toen weer op schoot, trappelend en draaiend om haar plek “ligbaar” te maken. En vanmorgen, nou ja, schoot verruilt voor borstkas en daar lag madam.

Ik denk dus echt dat we nu eindelijk vriendjes zijn maarrrrr het kan natuurlijk dat ze denkt…….”JIJ LIGT OP MIJN BANK, DUS IK KOM BOVENOP JE LIGGEN MISSCHIEN GA JE DAN WEL WEG!”

Ik hou het toch op vriendjes want nu ligt ze weer tegen mijn been te pitten en te spinnen.

Ik had niet gedacht dat het ooit zou gebeuren maar zo zie je maar, ooit komt het goed.

En in Lola.

Liefs Frank!

Monday 5.15 AM

Monday 5.15 AM Het klinkt als een titel van een dancetrack, of als een aankondiging van een vluchtschema, voor mij een min of meer normale tijd om wakker te zijn. Vroeger (30 jaar geleden) stond ik al iedere dag rond deze tijd op en op de een of andere manier gaat dat niet meer uit je systeem. Heerlijk vind ik het om de dag te zien ontwaken, de donkere hemel, het kraaien van een haan op de achtergrond. Een kop koffie met sigaret in de tuin, zomer en winter, rustig wakker worden om de dag lekker te beginnen. Nu wordt ik wakker omdat ik wakker ben, gewoon met een leeg hoofd, zorgeloos een nieuwe dag beginnen. Ooit was dat anders, altijd zorgen, schulden, en geen einde meer zien. De enige manier om rust te vinden was Duvel, de hele dag door om dan ’s avonds beneveld in te slapen en na een paar uur weer wakker te worden. Wakker met een knoop in je maag, een steen die drukt op je geweten, een duivel die aan je vreet en die je alleen rustig krijgt door hem te voeden met drank.

Hoe anders is het nu, wakker worden omdat je het fijn vindt een nieuwe dag te beginnen, omdat je aan het werk wilt, omdat je zin hebt in koffie, boterhammen smeren, cappuccino maken. Ik kan echt zeggen dat ik van het leven houd, dat ik eindelijk daar woon waar ik me echt thuis voel, dat ik de mooiste en liefste vrouw naast me heb die ik ken, dat ik me niets meer en mooiers kan wensen. Heb ik alles? Nee! Wil ik alles? Absoluut niet! Dat wat ik heb is wat me gelukkig maakt en dat is genoeg.

Iedereen zou eens op ddit tijdstip op moeten staan. Niet omdat ik dat doe maar om eens een paar uur van de stilte te genieten en na te denken over alle onnodigheden in je leven. Denk eens na over minder in plaats van meer, denk eens na over waar je echt gelukkig van wordt, denk eens na over wat je vandaag gaat doen om blij te worden.

Ik ga nu nog even buiten zitten, genieten van het donker, genieten van de stilte.

Fijne dag allemaal en……

“Be so positive that negative people don’t wanna hear you”

Frank.

Reflectie

Bijna, nog een paar dagen en 2018 zien we niet meer terug. Maar wat een mooi jaar was het, reizen, liefde, samenzijn, koken, wilde ideeën die net zo snel verdwenen als ze opkwamen, primeurs en herhalingen maar bovenal een jaar vol mooie herinneringen. Met een reis naar Ethiopië en Dubai met verschillen die niet groter kunnen zijn, een roadtrip van 5500 kilometer naar het zuidelijkste puntje van Puglia, ontmoetingen met mensen die je nooit meer vergeet. Een weekendje Rotterdam in één van de gaafste hotels ever, etentjes buiten de deur en thuis. En liefde die alleen maar mooier en sterker lijkt te worden. 2018 je was mooi, je was echt en ik heb genoten. Nu nog even de feestdagen door en dan volgas 2019 in, weer 365 dagen om te genieten en om straks alweer mooi op terug te kijken. Ik heb er zin! Voor nu wens ik iedereen het dubbele van jullie mij wensen en maak er een onvergetelijk jaar van!

Lieve groet Frank met zoenen en hartjes

Maak er wat van!

En opeens is het centraal station je huis: hoe deze hogeropgeleiden plotseling dakloos werden | De Volkskrant

Een goeie baan, een eigen huis, een stabiele relatie. En toch: op een dag slaap je tussen de andere daklozen. Dat kan dus ook hogeropgeleiden overk…
— Lees op www.volkskrant.nl/mensen/en-opeens-is-het-centraal-station-je-huis-hoe-deze-hogeropgeleiden-plotseling-dakloos-werden~b48ea798/

Zo gaat dat dus, je weet vaak zelf dat het gaat gebeuren, een kwestie van tijd voor die brief komt, een kwestie van tijd voor je pakt wat je denkt nodig te hebben en je voordeur voor de laatste keer dicht trekt. Niet omkijken want het doet pijn, onherkenbaar je woonplek verlaten want de schaamte daar kun je niet aan voorbij. Niet weten wat de volgende bestemming is en waar je de nacht door gaat brengen. Je verliest je baan en voor je het weet heb je jezelf verloren en ben je dakloos. Bij mij ging het niet anders, schulden stapelden zich op, drank werd meer en meer en naar de buitenwereld hield ik de schone schijn op. Nu is alles weer goed, na een zwervend bestaan, stoppen met drinken, een jaar Emmaus, 5 jaar budgetbeheer en 3 jaar WSNP, 3 jaar Housing First woon ik nu alweer 3,5 jaar samen met mijn lief, werk ik alweer 3,5 jaar bij dezelfde baas, ikwilvanmijnautoaf.nl en gaat alles voor de wind. Maar geloof me ik weet zeker dat het iedereen kan overkomen, bewust of onbewust, eigen schuld of niet en dit probleem wordt ondanks dat het zogenaamd allemaal beter gaat in Nederland alleen maar groter. Het aantal daklozen is dusdanig dat je er een middelgrote stad mee kunt vullen. Volgende week wordt er weer gecollecteerd door het Leger de Heils, laat allemaal zien dat het beter gaat en geef gul.

Groet Frank.

Geven is mooi, delen nog mooier.

Gisteren was het zover, de bbq die ik mocht geven aan de bewoners van de Kortdurende opvang Herstart in Enschede. Hier wonen tussen de 20 en 30 mensen die van de straat komen. Daklozen die weer een herstart proberen te maken met hulp van het Leger des Heils. Wat een mooie avond was het! En wat een verhalen heb ik gehoord en natuurlijk mijn eigen verhaal mogen delen. De meeste mensen die er wonen hebben net als ik op een gegeven moment een foute keuze gemaakt, bewust of onbewust. Dakloos geworden door het gebruik van drank of drugs. Dakloos omdat je uit detentie komt en er niets voor je is als je buiten komt. Dakloos geworden omdat je gescheiden bent en je partner in het eens gezamenlijke huis blijft wonen. Ieder zijn eigen verhaal en ieder zijn eigen blik op de toekomst, de één wil er alles aan doen om weer in onze “normale” maatschappij te horen en een ander is bang om de stap naar zelfstandig wonen te maken, bang het niet te redden, bang voor terugval.

Het klinkt gek maar ik voelde me er thuis, herkende de verhalen en daarom was het zo mooi om dit te mogen doen. We hebben er allemaal van genoten en het was goed. Ik had gisteren een paar foto’s geplaatst op twitter maar heb deze later verwijderd om de privacy van de bewoners. Ik wil iedereen dan ook bedanken die hier aan mee heeft geholpen. De bewoners voor het delen van hun verhalen, de slager voor een geweldig uitgebreide bbq, mijn meisje voor de steun, de gulle gever voor alles!!

Het mooie van deze kennismaking is dat ik nu ga deelnemen aan een werkgroep over hoe we de dagopvang kunnen inrichten en hoe we de dakloze hier beter kunnen faciliteren. Ik ben trots dat ik hiervoor ben gevraagd en trots op het feit dat het me is gelukt die situatie achter me te laten waardoor ik nu in staat ben iets terug te doen.

Wat ik jullie wil vragen is het volgende, maak eens een praatje met een dakloze, gewoon op straat, vraag eens hoe het met hem gaat of zeg gewoon goedendag. Deze mensen doen er toe, niemand verdient het om buiten te slapen, niemand verdient het om door iedereen genegeerd te worden, niemand verdient het om als vuil behandeld te worden. Laten we proberen om de dakloze weer als mens te zien en te behandelen.

Fijne zondag!

Frank

De barbier van Nardo

Als ik op vakantie ben en ik zie dit bordje dan gaan de handen even naar mijn kin en dan weet mijn lief al hoe laat het is. Een scheerbeurt bij een barbier!!

Gisteren was het weer zover, we liepen door het stadje Nardo, de tweede stad van Puglia volgens de boekjes met veel bezienswaardigheden maar zo dood als een pier, en ik zag het bordje “Sala Da Barba” en keek naar binnen. Drie stoelen en een jonge gast behendig in de weer met groot klapmes, kwast, puimsteen en aftershave. Ik vroeg hem wat een scheerbeurt kostte en het antwoord was 3 euro voor alleen de baard en als het hoofd ook gedaan moest worden dan was het 9 euro.

Ik nam plaats in de stoel en het feest begon, het inzepen met mijn favoriete schuim van Proraso. Onder het kwasten belde de jongen even en ik verstond weinig van zijn dialect maar hoorde de woorden “anche la testa” wat “ook het hoofd” betekent. Even later kwam de “echte” barbier binnen en nam het over. Het mes gleed over mijn wangen en alles was weer heerlijk glad. Daarna werd de bol ingezeept en onderging hetzelfde procedé. Nadat alles glad was werd het overtollige haar in neus en oren bijgeknipt met een lange puntige schaar. Daarna werden hoofd en kin bestreken met een puimsteen en rijkelijk bespoten met aftershave uit fles met blaasbalg. Het geheel duurde ongeveer een kwartier en na betaling van 9 euro liep ik weer heerlijk fris en glad naar buiten. Ik kijk nu alweer uit naar de volgende keer!

Scheren is een kunst! Gelukkig zit er bij mij thuis om de hoek ook een barbier dus heel lang hoef ik niet te wachten!

Fijn weekend en groet Frank!